اختلال طیف اوتیسم (ASD)
اختلال طیف اوتیسم (ASD) یک اختلال عصبی و تکاملی است که بر نحوه تعامل فرد با دیگران، برقراری ارتباط، یادگیری و رفتار او تأثیر میگذارد. اگرچه اوتیسم در هر سنی قابل تشخیص است، اما به عنوان یک "اختلال تکاملی" توصیف میشود، زیرا علائم معمولاً در دو سال اول زندگی ظاهر میشوند.
اوتیسم به عنوان طیفی از اختلالات شناخته میشود، زیرا تنوع گستردهای در نوع و شدت علائمی که افراد تجربه میکنند وجود دارد.
افراد از هر جنسیت، نژاد، قومیت و وضعیت اقتصادی ممکن است به ASD مبتلا شوند.
اگرچه بیماری اوتیسم معمولا یک اختلال مادامالعمر است، اما درمانها و مداخلات مناسب میتوانند علائم و عملکرد روزانه فرد را بهبود بخشند.
علائم و نشانههای اوتیسم
- برقراری تماس چشمی کم
- در زمان ارتباط با دیگران به نظر میرسد که به فردی که صحبت میکند، نگاه نمیکند یا به او گوش نمیدهد
- عدم به اشتراک گذاشتن علایق، احساسات، یا لذت بردن از اشیا یا فعالیتها
- پاسخ ندادن یا کندی در واکنش به نام خود یا سایر درخواستهای شفاهی دیگران برای جلب توجه او
- مشکل در ادامه دادن مکالمه با دیگران
- ادامه دادن به صحبت در مورد موضوع مورد علاقه خود بدون توجه به بیعلاقگی دیگران یا بدون دادن فرصتی برای پاسخگویی
- عدم تناسب حالات چهره و حرکات بدن با مکالمه
- داشتن لحن غیرمعمول یا صدایی که ممکن است شبیه آواز خواندن یا روبات به نظر برسد
- مشکل در درک دیدگاه دیگران یا ناتوانی در پیشبینی یا درک رفتارهای آنها
- مشکل در تطبیق رفتارها با موقعیتهای اجتماعی
- مشکل در دوستیابی یا به اشتراک گذاشتن وسایل و اسباببازیها
اختلال طیف اوتیسم در هر فرد به شکل منحصر به فردی ظاهر میشود. تشخیص زودهنگام و مداخله به موقع میتواند تأثیر قابل توجهی در بهبود کیفیت زندگی افراد مبتلا داشته باشد.
نحوه تشخیص اختلال اوتیسم
پزشک با ارزیابی رفتار و با استفاده از نوار مغزی و تست های مخصوص میتواند اوتیسم را تشخیص دهد. تشخیص به موقع ASD، امکان درمان و مداخلات سریعتر را برای ما فراهم مینماید.